Otworzyłem rano oczy pewnego dnia, pewnego poniedziałku, dawno temu… Dzień miał być zwykłym, standardowym, szarym dniem, który miał dołączyć do rzeczy wielu innych, podobnych, w kolejce ku zapomnieniu. Poszedłem do pracy, wróciłem do domu… Spotkała mnie pierwsza strata – sądziłem wtedy, że ogromna… Jedno z żywych stworzeń, które mi towarzyszyły, odeszło z mojego życia. Było mi smutno, było mi źle – ale spodziewałem się takie obrotu sprawy.

Szukałem ukojenia w jego ramionach, które dziwnie niechętnie mnie obejmowały. Otworzył flaszkę wina, nalał sobie i mnie – zaczął mówić… i tak budowany pieczołowicie latami świat legł w gruzach. Przynajmniej tak mi się wtedy wydawało…

Odbudowałem się, odbudowuję się dalej. Odradzam. Dobrze mi z tym :).